Ένας άνδρας, κυνηγημένος από άγριες τίγρεις, στην προσπάθειά του να τους ξεφύγει, βρέθηκε να κρέμεται από τα κλαδιά ενός αναρριχητικού φυτού, στην άκρη ενός γκρεμού. Κοιτάζει πάνω, βλέπει τις τίγρεις που τον κυνηγούσαν. Κοιτάζει κάτω, βλέπει δύο πεινασμένες τίγρεις να τον περιμένουν στο βάθος της χαράδρας. Δεν μπορούσε να πάει ούτε επάνω, ούτε κάτω. Δίπλα του, επάνω σε μια φραουλιά που είχε φυτρώσει εκεί, βλέπει μια κατακόκκινη, ζουμερή φράουλα. Χαμογέλασε, άπλωσε το χέρι του, την έκοψε, την έφερε μπροστά στη μύτη του, την μύρισε, την έβαλε στο στόμα του και απόλαυσε την πιο γλυκιά φράουλα που που είχε γευτεί ποτέ του!
Όταν το παρελθόν ή το μέλλον μοιάζουν να μας απειλούν, τότε μπορούμε να καταφύγουμε στην παρούσα στιγμή.
Το άγχος πηγάζει είτε από μεταμέλεια ή μνησικακία για γεγονότα που πέρασαν, είτε από φόβο για γεγονότα που θα έρθουν.
Χαλαρώνοντας μέσα στην στιγμή του ΤΩΡΑ, δεν θα γίνουμε ποτέ τρωτοί ούτε απέναντι στο παρελθόν, ούτε απέναντι στο μέλλον.
Η αιωνιότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ... άπειρες μικρές παρούσες στιγμές.
Το παρελθόν, είναι μια επιταγή που έχει ήδη εξοφληθεί.
Το μέλλον είναι ένα γραμμάτιο.
Το παρόν όμως, είναι μετρητά στο χέρι.
