Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε ένας πάρα πολύ πλούσιος άνθρωπος।
Η αυτοκρατορία του δεν είχε όρια, χιλιάδες άνθρωποι εργάζονταν στις επιχειρήσεις του και η ζωή τους εξαρτώταν απ΄ αυτό τον άνθρωπο। Γνώριζε πολύ καλά την ανθρώπινη φύση και το πως να χειρίζεται και να ελέγχει τους ανθρώπους।
Έμενε στην πιο καλαίσθητη έπαυλη του κόσμου। Περιβαλλόταν από αριστουργήματα τέχνης, απολάμβανε τα πιο ξεχωριστά φαγητά και ποτά. Ότι άγγιζε, έβλεπε ή άκουγε ήταν εκλεκτής ποιότητας, Το πιο πολύτιμο απόκτημά του όμως ήταν ο ζωολογικός του κήπος। Ο μεγαλύτερος και πληρέστερος σε όλο τον κόσμο।
Μια μέρα, έμαθε από ένα υπηρετη του,ότι υπάρχουν σε μια μακρυνή, κρυμμένη κοιλάδα, κάποια πολύ όμορφα και σπάνια ζώα, που κανένας άνθρωπος δεν είχε κατορθώσει να πιάσει।
Τότε ένοιωσε μια πολύ έντονη επιθυμία: αυτά τα ζώα θα έπρεπε οπωσδήποτε να προστεθούν στη συλλογή του!
Χωρίς να χάσει χρόνο οργάνωσε μια αποστολή και ξεκίνησαν για να αιχμαλωτίσουν αυτά τα σπάνια ζώα।
Κάποια στιγμή έφτασαν σε ένα χωριό κυνηγών Όταν άκουσαν οι χωρικοί ότι θέλει να αιχμαλωτήσει αυτά τα ζώα, ... τον χλεύασαν " Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα πιάσει αυτά τα άγρια ζώα, ούτε κι εμείς που ζούμε τόσες γενεές σ΄ αυτά τα μέρη σαν κυνηγοί!" του είπαν
Παρόλα αυτά, εκείνος τους ζήτησε ένα οδηγό και ξεκίνησε για την κοιλάδα που θα έβρισκαν αυτά τα σπάνια ζώα...
Έπειτα από ένα μήνα κάλεσε τους χωρικούς στην κοιλάδα। Δεν μπορούσαν να πιστέψουν τα μάτια τους! Κατάπληκτοι είδαν εκατοντάδες ζώα περιορισμένα σε μια μάντρα!
Τι είχε κάνει;
Την πρώτη μέρα είχε βάλει στη μέση της κοιλάδας,ζωοτροφή και σανό।
Κάθε μέρα έβαζε νέα ζωοτροφή και σανό।
Στην αρχή τα ζώα ήταν επιφυλακτικά και πήγαιναν μόνο λίγα,αλλά με το πέρασμα των ημερών πλησίαζαν όλο και περισσότερα। Στο τέλος, ολοκληρο το κοπάδι έτρωγε στην κοιλάδα.
Έπειτα,έσκαβε τρύπες κάθε βράδυ και έβαζε δυό τρείς στύλους ।Όταν ολοκληρώθηκε ο κύκλος με τους στύλους, άρχισε να βάζει τις σανίδες।
Ξεκίνησε με τις πιο χαμηλές ώστε να μπορούν τα ζώα εύκολα να περνούν από πανω।
Κάθε βράδυ έβαζε όλο και περισσότερες σανίδες υψώνοντας το φράχτη με την πάροδο των ημερών।
Τελικά τα ζώα μπορούσαν να μπαίνουν και να βγαίνουν μόνο από ένα μικρό άνοιγμα στο φράχτη।
Το βράδυ της 29ης μέρας τοποθέτησε στο άνοιγμα μια πύλη। Την τελευταία ημέρα, αφού όλα τα ζώα είχαν περάσει μέσα από το στενό άνοιγμα, έκλεισε την πύλη πίσω τους।
Πριν καταλάβουν αυτά τα όμορφα κι ελεύθερα ζώα τι έχει συμβεί, είχαν παγιδευτεί.
Σκέψεις
- Πόσοι από μας έχομε αισθανθεί παγιδευμένοι λόγω της εξάρτησής μας από κάποιον ή κάτι... και αυτό, ώστε να έχομε τα απαραίτητα για να ζήσομε;
- Πόσοι από μας έχομε αισθανθεί φυλακισμένοι μέσα σ΄ ένα σύστημα ελέγχου το οποίο στήθηκε έξυπνα -ένας στύλος, μιά σανίδα τη φορά - συνειδητοποιώντας ξαφνικά ότι είμαστε μαντρωμένοι και ότι η πύλη προς το μέλλον μας είναι αμπαρωμένη;
- Πόσοι από μας ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση απλής επιβίωσης;
- Για πόσους από μας η επιβίωση είναι το μόνο πράγμα που βλέπουμε και στο οποίο μπορούμε να εστιάσομε την προσοχή μας; Είμαστε τόσο εστιασμένοι στην επιβίωση, που έχομε ξεχάσει πως να ζούμε;
- Πόσοι απο μας αναγνωρίζουν το φράχτη που στήνετε γύρω μας ;
- Πόσοι απο μας αναγνωρίζουν ότι οι ασχολίες και δραστηριότητες μας για οικονομική επιτυχία μπορούν να μας κρατούν μακρυά από την "έννοια" της ελευθερίας;।
- Έχει αξία άραγε η όποια οικονομική επιτυχία εάν αισθανόμαστε ότι δεν ελέγχομε τη ζωή μας; ότι έχομε εκχωρήσει την ελευθερία μας;
