Το Χαμογελάκι.....
Σήμερα γράφω..... Χθές για μένα ήταν μια μέρα όχι απλά δύσκολη.... Ήταν μια μέρα όπου με επισκέφθηκαν τα αποτελέσματα των σημαντικών επιλογών μου όλων των τελευταίων δεκαετιών, επιλογών ζωής... επιλογών πάνω στις οποίες έχτισα όλο μου το είναι... Οι επισκέπτες αυτοί έριξαν και τις τελευταίες μάσκες που είχα κρατήσει, έσπασαν και έκαναν κομματάκια όλους τους παραμορφωτικούς φακούς που είχα στήσει και βρέθηκα απογυμνωμένος μπροστά στον εαυτό μου... όλη η επίπλαστη πραγματικότητα εξαφανίστηκε και τα πάντα απέκτησαν ένα νέο νόημα. Νόημα σκληρό που έδειχνε καταφάνερα ένα αδιέξοδο που είχε οικοδομηθεί σιγά-σιγά με υλικά του καλές προθέσεις και μικροσυμβιβασμούς αλλά τελικά αυτό που υπήρχε ήταν το αδιέξοδο. Τουλάχιστον αυτό έβλεπα εκείνη τη στιγμή... Ένοιωσα να κρατιέμαι από ένα κλαρί πάνω από ένα τεράστιο γκρεμό και οι δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν σιγά-σιγά ... άντε κρατήσου λίγο ακόμα... κρατήσου.... Εκείνη τη στιγμή ήρθε το χαμογελάκι... Δυό λαμπερά μάτια... ένα γλυκύτατο χαμόγελο... Το χαμογελάκι....ήρθε μ ένα τηλεφώνημα Το χαμογελάκι που χαρίζει το φώς του χωρις προαπαιτούμενα και υπολογισμούς ... Το Χαμογελάκι που λέει είμαι εδώ είμαι παρόν Το Χαμογελάκι που τραγουδά ότι υπάρχει ελπίδα ....
Σ ευχαριστώ Χαμογελάκι.... Συγχώρεσέ με που δεν άκουσες από το στόμα μου αυτά τα λόγια , όμως αυτά τα λόγια σαν κόμπος στο λαιμό μου κάθονται, και λέξη ν αρθρώσω δεν μ αφήνουν.
Σ΄ευχαριστώ χαμογελάκι....
Σ ευχαριστώ....
